Deze avonden zijn ‘verboden’ voor belofte/elite renners en men verwacht dus gematigde snelheden. Niets is minder waar. Voor de cijferfreaks onder ons een paar harde gegevens van de laatste 4 koersen op woensdag: 44-42-44-43 en op zaterdag 43-43-43-44, meer hoef ik niet te zeggen.
Met een mannetje of 70 vertrok het peloton op woensdagavond 17 juni en direct in de eerste ronde probeerde een groepje weg te knallen, dit was de voorbode van een continu spel van ontsnappingen en achtervolgingen. Uw razende reporter zat steeds in de voorste gelederen en kon dit ‘spel van jonge honden’ van nabij volgen. Na enige tijd was een vrij grote groep van vnl witte nummers ervandoor - op het rechte stuk achter uit zicht - dus de koers leek gereden. Niet voor de mannen van DTS ( met circa 6 renners aanwezig), met name zij pakten de handschoen op en na 4 ronden fors doorrijden kwam de kopgroep in zicht en de aansluiting vond uiteindelijk plaats. Het spel startte weer van voor af aan.
Gatver wat was hier aan de hand. Het werd anderhalve ronde voor het eind duidelijk, mijn achterwielen was aan het ’swingen en zingen’
De gele nummers waren na hun sprint klaar (voor uitslag zie de betreffende tab op onze website, Jeroen Hamer werd WEER 2e) maakte ik me op voor een paar straffe 3 laatste rondes. Echter tijdens de eerste van deze drie hoorde ik een merkwaardig fluitend geluid ergens uit mijn fiets opstijgen; ik zou na de finish wel even kijken hoe of wat want de benen waren goed dus er zou wel eens een ‘podiumplek’ in kunnen zitten. Nog 2 rondes te gaan, de eindspurt was ik al aan het visualiseren, maar het geluid van de zingende fiets werd luider. Gatver wat was hier aan de hand. Het werd anderhalve ronde voor het eind duidelijk, mijn achterwielen was aan het ’swingen en zingen’, een forse slag zorgde dat mijn velg tegen mijn remblokjes schuurde en het werd bij elke trap erger: SPAAKBREUK.
Einde verhaal, hier kon ik geen sprint mee rijden, sterker nog elke meter meer zou ook voor mijn mederenners gevaarlijk kunnen worden. Ik heb de finish van de rode nummers van de kant kunnen aanschouwen.
René Randsdorp won prachtig,
René van Dijk tweede meende ik en met Rob Dee – wordt steeds meer een sprinter- op de 3e plek was het podium gevuld.
nb de firma Deelite is nu al in actie gekomen om het wiel voor de volgende koers weer in perfecte staat te krijgen. En ja Rob Dee is dus 1 vd eigenaren van Deelite