49 km/h?! nog steeds 49? We zitten op tweederde van de koers en elke keer dat het tempo iets zakt en ik even de tijd heb om naar beneden te kijken staat de teller op 49 km/h. Ik vraag me af waar ik in hemelsnaam mee bezig ben als ik om me heen kijk in de kopgroep. Verschillende shirtjes van teams die ik gewend ben alleen op de televisie te zien en op 1 na heeft iedereen een wit rugnummer. (ik rijd zelf ook met rood) Dat ene andere rode rugnummer is ook de reden dat ik mijn ballen uit m'n broek getrapt heb om te komen waar ik nu tussen zit.
Het plan vooraf was vrij eenvoudig. Op onbekend terrein eerst de kat uit de boom kijken. Ik was voor het eerst bij DTS, bovendien wat ziekig geweest deze week, dus rustig verstoppen in de groep, krachten sparen en de bochten leren lezen. Gedurende de eerste ronde kon dat mooie plan al subiet uit het raam, het gas zat er vol op. In het geheel geen kat in een boom gezien, laat staan dat ik em er uit heb kunnen kijken. De eerste tien ronden volle concentratie en proberen mijn stek op eenderde van de groep te behouden. Dat lukt tenouwerenood, ik zit zelfs nog een keer naast de baan en verspil krachten om weer voorin te komen.
Verdikkeme, let dan ook op man! Met een uiterste krachtsinspanning werp ik mij richting de kopgroep. Het duurt een goede ronde voordat ik aansluiting heb en zeker 3 voordat ik weer een beetje op adem ben. Het besef dat als deze groep wegblijft ik zowieso bij de eerste twee rijd daalt langzaam in, meedraaien dus!
Na een ronde of 15 is er een groep van een man of 15 los, ik zit daar niet bij. Ik werp een vluchtige blik op de rugnummers en kom tot de conclusie dat er geen rode nummers in de groep zitten. Jammer dat ik niet mee zit, maar geen nood aan de man, denk ik..... Het gat met de groep wordt groter en het lijkt er op dat ze weg gaan blijven. Voordat ik besluit me nu op de eigen koers met de rode nummers te richten werp ik nog een blik in de verte. Tot mijn schrik wappert er toch een olijk rood nummertje op de rug van een van de koplopers, het lijkt alsof het rode nummer me recht in mijn gezicht uitlacht. Verdikkeme, let dan ook op man! Met een uiterste krachtsinspanning werp ik mij richting de kopgroep. Het duurt een goede ronde voordat ik aansluiting heb en zeker 3 voordat ik weer een beetje op adem ben. Het besef dat als deze groep wegblijft ik zowieso bij de eerste twee rijd daalt langzaam in, meedraaien dus!
De groep draait goed en we rijden hard, heel hard. Ik geloof niet dat ik eerder in mijn prille rennersleven zo hard heb gefietst. Ik zit shirtjes van Lotto-Jumbo, Babydump en herken tussen mijn eigen zweetdruppels door ene Terpstra (weliswaar zijn broertje, maar toch) Na ongeveer 40 ronden halen we het peloton in. Ik denk even op adem te kunnen komen, maar niets is minder waar. Ondere normale omstandigheden kan ik het andere rode nummer kloppen in de sprint, dit weer het andere rode nummer echter ook. In de resterende ronden doet hij dan ook verwoede pogingen nogmaals uit het peloton weg te springen. In die ronden heb ik zijn achterkant noodgedwongen goed moeten bestuderen. Omdat ik er zelf ook niet helemaal gerust op ben doe ik ook een halfhartige poging om weg te komen, maar merk al gauw dat dat er niet meer in zit. Nu rustig blijven en vertrouwen op de sprint.
Tijdens mijn eerste WVA clubkampioenschap heb ik mij ooit in gewonnen positie gewaand tot er iemand met een rotgang voorbij raasde in de laatste meters. Ditmaal was in in de gelukkige positie diezelfde persoon vlak voor mij te treffen in de laatste ronde. Dat is een goed wiel dacht ik, de sprint verliep daardoor wonderwel en ik mocht na afloop de hoogste trede beklimmen en de bloemen in ontvangst nemen met mijn allereigenste rondemiss.
Ook Dank aan Serge en Marco!
