Na wat ongemakken aan het protesterende lijf, reed ik zaterdagmiddag 5 september 2015 maar weer eens lekker tussen de wielen bij de WV Amsterdam, beetje achter in het peloton naast mijn geliefde klasbak van weleer: Frank van Veenendaal.
Lekker ouwehoeren en mooie anekdotes van vroeger doornemend, zagen wij plots dat er toch serieus een man of 20 was ontsnapt. Er moest dus even gas gegeven worden. Vanuit het derde groepje, waarin wij vertoefden gingen de turbo-dijen van ‘Good Old Frankie’ weer werken en kon ik enkel maar met veel moeite volgen, hetgeen overigens niemand anders lukte. Frank: “Dat hebben wij maar even mooi gedaan!” Waarop ik alleen maar hijgend kon uitbrengen dat ik ternauwernood zijn wiel kon houden.
Frank: “Dat hebben wij maar even mooi gedaan!” Waarop ik alleen maar hijgend kon uitbrengen dat ik ternauwernood zijn wiel kon houden.
Met een mooie ‘jump’ zaten wij dus in de tweede groep, maar hoe nu verder? Ouderwets maar met volle moed, gingen wij te werk. Door middel van een dubbele waaier om zó het gat te dichten naar de voorste groep. Op ’t laatst kwam het steeds neer op een man of vier, inclusief Frank en mijn persoontje. Toen na zo’n 10 minuten bleek dat dit niet echt hielp, viel het treintje uiteen en waren wij gedoemd tot de 'mongolenwaaier' in het 2e gelid. Met 5 man weg in de voorste groep werd ik nog wel 6e bij de 50+, maar wél met een mooie 'ouwe' ervaring wijzer!
Op internet vond ik nog een mooie foto van Frank in zijn hoogtijdagen. Hier wordt hij gehuldigd als winnaar van de 33e ronde van Duizel. De treurig kijkende Wiljan van Riel en Antoine Goense eindigen als tweede en derde.
